Op 14 oktober mochten wij de wens vervullen van een jonge vrouw die al jaren worstelt met het leven. Ondanks alles ziet zij geen toekomst meer, en heeft zij de moed gevonden om haar laatste fase bewust en in rust tegemoet te treden
Ze verblijft momenteel in het @ZGT te Almelo en hoopt binnenkort naar een hospice te kunnen gaan, waar zij op een waardige manier afscheid kan nemen van het leven.
Maar vandaag stond nog één wens centraal: samen zijn met haar familie, omringd door liefde, herinneringen en rust.
We brachten haar op onze brancard naar een warme, gastvrije zaal waar haar familie al op haar wachtte. Er werd gelachen, gehuild, geknuffeld — momenten van verdriet en verbondenheid liepen door elkaar heen. Ook haar trouwe hulphond was erbij, een bron van troost en herkenning.
Voor een jong familielid, een kind van ongeveer zeven jaar oud, was er even wat afleiding: met grote ogen mocht hij onze wensambulance van binnen bekijken. Een klein lichtpuntje in een verder zware dag.
Patiënte wilde af en toe even naar buiten om te roken — ook dat kon, rustig, in stilte, met de frisse lucht om haar heen.
Na een paar uur merkte ze dat haar energie opraakte. Het was genoeg geweest.
We brachten haar met zorg terug naar haar kamer in het ziekenhuis.
Ze sprak haar dank uit — zacht, maar oprecht — en ook de familie liet weten hoe waardevol deze momenten voor hen waren.
Het was een dag vol emoties, maar ook vol warmte en liefde.
Een dag waarop verdriet en dankbaarheid hand in hand gingen.
Deze wens werd met toewijding en betrokkenheid begeleid door Margreet, Harry en Erik.
Onze dank gaat uit naar het ZGT voor de fijne samenwerking en naar Natuurhus Almelo voor hun gastvrije bijdrage, waardoor de familie nog één keer écht samen kon zijn — op een plek waar ruimte was voor liefde, afscheid en rust.