Er kwam een bijzondere wens binnen van de familie van een ernstig zieke meneer. Hun grote wens was om nog één keer samen een week naar het vakantiepark te kunnen gaan, samen met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Nog één keer samen genieten, herinneringen maken en vooral samen zijn.
Op 31 juli gingen Gerrit, Henk en Herma met de Wensambulance op pad naar de Kruidenwijk in Nijverdal. Daar stond de familie ons al gespannen op te wachten. Meneer had weinig kracht en was snel vermoeid. We namen rustig de tijd om hem op de brancard te helpen en vertelden hem over onze speciale Wensambu Comfort Care-matras, zodat hij tijdens de rit zo comfortabel mogelijk kon liggen.
Eenmaal onderweg vroegen we of hij goed lag.
“Heerlijk,” vertelde meneer.
Zijn dochter reed mee en onderweg kwamen mooie herinneringen naar boven. Ze vertelde over vroeger, toen ze samen met haar vader op de fiets naar Hoenderloo gingen. Meneer beaamde het en genoot zichtbaar van de verhalen. Regelmatig vulde hij het verhaal van zijn dochter aan. Het waren kleine momenten, maar juist die momenten waren zo waardevol.
Meneer kon vanuit de ambulance mooi naar buiten kijken en genieten van de omgeving waar we langs reden. Toen we bijna bij het vakantiepark waren, zei hij tegen zijn dochter:
“Je moet even bellen dat we er bijna zijn.”
Bij aankomst werd meneer naar zijn hoog-laagbed gebracht. Vanuit zijn bed had hij een prachtig uitzicht over het terras en het bos. En toen hij zijn kleinkinderen buiten zag spelen, veranderde zijn gezicht.
Een mooie glimlach verscheen.
“Heerlijk… wat prachtig. Kijk, mijn kleinkinderen die lekker buiten spelen samen.”
Een moment om nooit te vergeten.
Na een heerlijke kop koffie wensten we meneer en zijn familie een hele fijne week toe. We beloofden dat Herma hen de week erna weer zou komen ophalen.
En zo gingen we op 7 augustus opnieuw richting Hoenderloo, dit keer om meneer weer naar huis te brengen. Lisanne en Herma gingen samen op pad.
Bij aankomst lag meneer nog te slapen. In die ene week was er veel veranderd. Zijn gezondheid was achteruitgegaan. Hij kwam niet meer uit bed en er waren extra momenten van thuiszorg nodig geweest. Inmiddels had hij een katheter en kreeg hij pijnstilling via een neusspray.
Heel voorzichtig hielpen we meneer op de brancard. Hij was emotioneel. Zijn dochter ging ook mee tijdens de terugreis.
De lange rit naar huis was stil. Meneer sliep bijna de hele weg.
Eenmaal thuis hebben we hem voorzichtig naar zijn bed gebracht en verzorgd. Zijn neusspray werd toegediend en ondertussen kwam ook de huisarts langs.
Het was een emotioneel afscheid.
Maar boven alles overheerst de dankbaarheid. Dankbaar dat we deze bijzondere wens nog samen met meneer, zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen hebben mogen vervullen. Dat hij nog één keer naar Hoenderloo kon. Dat hij vanuit zijn bed kon genieten van het bos en vooral van het beeld van zijn kleinkinderen die samen buiten speelden.
Een week vol liefde, herinneringen en samenzijn.
Een week die voor altijd bij de familie zal blijven.
Wij wensen meneer en zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en de hele familie heel veel kracht en sterkte toe voor de komende tijd