Hierdoor kon een mevrouw van 92 jaar vandaag het graf van haar man bezoeken en naar de heide op de Lemele berg. Zo luidde de wens.
Vrijdagmiddag rond 14.00 uur werd mw. opgehaald bij Huize De Eik te Slagharen. Zoon en schoondochter gingen mee in de ambulance.
De chauffeur nam een mooie route over de binnenwegen. Het werd al snel duidelijk dat mw. veel van de natuur houdt. βOh, wat mooi, die bomen hΓ¨?!β en dat soort
opmerkingen hebben we geregeld gehoord onderweg.
Het was mooi om de betrokkenheid van zoon en schoondochter te zien. Onderweg hield zoon mw. op de hoogte van waar we waren. Punten van herkenning, huizen van oude bekenden, de kerk, mw genoot ervan. En dat was dan nog maar alleen de heenweg.
Op de begraafplaats in Ommen bezocht mw. het graf van haar man, waar een bloemetje werd neergezet. Hoewel ze dit mooi vond was het ook moeilijk, het gevoel van gemis komt even hard binnen en dat gevoel mag er ook even zijn. Maar, op naar de Lemele berg en met de luchtigheid en humor van zoon, kreeg mw. de zin snel weer te pakken.
Bij de Lemele berg dronken we wat. En daar genoot mw. al van het uitzicht. Een rondje over het verharde pad, zo kon mw de heide goed bekijken. Mw werd een beetje emotioneel. βHet raakt mij gewoon echt!β, de liefde voor de heide. Er werden mooie, oude herinneringen opgehaald. Prachtig vond mw. het en prachtig was het!
Inmiddels waren er al een paar uren verstreken en gingen we naar het huis van zoon en schoondochter om, samen met dochter en schoonzoon, wat te eten. Onderweg reden we door Ommen, de stad waar mw. 70 jaren lang gewoond heeft. Door de straat, waar mw. op 3 verschillende plaatsen gewoond heeft. De onderburen, de jongens van EP Ommen, kwamen even naar buiten om mw te begroeten. Dat was geweldig! βzulke fijne jongensβ, zei mw. Duidelijk dat ze daar goede herinneringen aan had.
Samen gegeten, buiten in de tuin bij zoon en schoondochter. Dit was lekker en gezellig.
Maar de energie raakte wat op. Het was genoeg geweest, terug naar Huize De Eik. Voor vertrek nog even binnen kijken naar het huis, wat mooi opgeknapt was en mw natuurlijk ook nog niet gezien had.
Terugweg was mw wat stil, ze was moe en voldaan. Verschillende keren, deze dag, heeft ze uitgesproken dat ze zΓ³ genoot! Haar dankbaarheid toonde zij op een lieve warme manier. Even een hand op mβn wang, even een hand op de arm van de chauffeur “Bedanktβ en je voelt dan de oprechtheid van die woorden. Wat een lieve vrouw. Wat fijn dat we deze wens in vervulling konden laten gaan.